Wacław Uruszczak Spis treści Życiorys | Wybrane publikacje | Przypisy | Bibliografia | Menu...
Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu JagiellońskiegoPolscy historycy prawaPolscy kanoniściPolscy specjaliści prawa wyznaniowegoUrodzeni w 1946Wykładowcy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu JagiellońskiegoCzłonkowie Polskiej Akademii UmiejętnościCzłonkowie Polskiego Towarzystwa HistorycznegoPolacy odznaczeni Orderem Świętego Sylwestra
1946Krakowiepolskikanonistaprofesornauk prawnychprawa kościelnegoWydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu JagiellońskiegoAdwokatOrderu Świętego SylwestraUniwersytecie JagiellońskimDoktoremAdama VetulaniegoHabilitował sięprofesora zwyczajnegoInstytucie Maxa PlanckaFrankfurcie nad MenemUniwersytecie w AntwerpiiUniversity of CaliforniaBerkeleyMontpellierBordeauxLimogesPoitiersPolskiego Towarzystwa HistorycznegoKomitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii NaukPolskiego Towarzystwa Prawa WyznaniowegoPolskiej Akademii UmiejętnościCzasopisma Prawno-HistorycznegoLudwik SobolewskiGrzegorz M. Kowalski
Wacław Uruszczak | |
| Kraj działania | |
| Data urodzenia | 28 września 1946 |
| profesor nauk prawnych | |
| Specjalność: historia prawa, prawo kanoniczne | |
| Alma Mater | Uniwersytet Jagielloński |
Doktorat | 1975 – historia prawa Uniwersytet Jagielloński |
Habilitacja | 1981 – historia prawa Uniwersytet Jagielloński |
Profesura | 1990 |
| profesor zwyczajny, prodziekan Wydziału Prawa i Administracji UJ (1990–1994) | |
Odznaczenia | |
Wacław Uruszczak (ur. 28 września 1946 w Krakowie) – polski prawnik, historyk i kanonista, profesor nauk prawnych, specjalista z zakresu historii prawa oraz prawa kościelnego. Kierownik Katedry Historii Prawa Polskiego oraz kierownik Zakładu Prawa Kościelnego i Wyznaniowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Adwokat. Komandor papieskiego Orderu Świętego Sylwestra.
Spis treści
1 Życiorys
2 Wybrane publikacje
3 Przypisy
4 Bibliografia
Życiorys |
W 1969 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktorem nauk prawnych został w 1975, będąc ostatnim doktorantem prof. Adama Vetulaniego. Habilitował się w 1981. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesora, a od 1993 jest zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. W latach 1985–1986 pełnił obowiązki dyrektora Instytutu Historyczno-Prawnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1988–1991 był zastępcą dyrektora tego Instytutu. W latach 1990–1994 pełnił funkcję prodziekana ds. ogólnych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Odbył staże naukowe w Instytucie Maxa Plancka we Frankfurcie nad Menem, Uniwersytecie w Antwerpii oraz na University of California w Berkeley. Wykładał m.in. na uniwersytetach w Montpellier, Bordeaux, Limoges i Poitiers.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego, Académie des Sciences et Lettres w Montpellier, Société d'Histoire de Droit w Paryżu, Société d'Histoire du Droit et des Institutions des Anciens Pays de Droit w Montpellier, Société Jean Bodin pour l'histoire comparative du droit et des institutions, International Commission for the History of Representative and Parliamentary Institutions oraz Polskiej Akademii Umiejętności. Zasiada w Komitecie Redakcyjnym „Czasopisma Prawno-Historycznego”[1].
Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora otrzymali m.in. Ludwik Sobolewski i Grzegorz M. Kowalski[2].
17 listopada 2017 Uniwersytet Jagielloński zorganizował uroczystość 50-lecia jego pracy twórczej, podczas której przedstawiono wydany z tej okazji zbiór publikacji jubilata pt. Opera historico – iuridica selecta. Prawo kanoniczne – nauka prawa – prawo wyznaniowe[3].
Wybrane publikacje |
Próba kodyfikacji prawa polskiego w pierwszej połowie XVI wieku. Korektura praw z 1532 r. (1979)
Sejm walny koronny w latach 1506–1540 (1980)
Korektura praw z 1532 roku: studium historycznoprawne, t. 1–2 (1990, 1991)
Prawo wyznaniowe (1997)
Państwo pierwszych Jagiellonów (1999)
Polonica w korespondencji królowej szwedzkiej Krystyny w zbiorach Bibliothèque Interuniversitaire w Montpellier (2001)
Prawo wyznaniowe : zbiór przepisów (wspólnie ze Zdzisławem Zarzyckim, 2003)
Cudzołóstwo według prawa zakazane popełniali : pitaval małopolski (2005)
Historia państwa i prawa polskiego. Tom I (966–1795) (2010)
Opera historico – iuridica selecta. Prawo kanoniczne – nauka prawa – prawo wyznaniowe (2017)
Przypisy |
↑ Czasopismo Prawno-Historyczne. amu.edu.pl. [dostęp 2017-04-23].
↑ dr hab. Grzegorz Kowalski. nauka-polska.pl. [dostęp 2019-03-12].
↑ Prawo, to nie tylko ustawy. uj.edu.pl, 17 listopada 2017. [dostęp 2017-11-19].
Bibliografia |
- Chair of Faculty of Law and Administration Jagiellonian University, 2006, s. 22, [1] (data dostępu: 20.11.2007)
Wacław Uruszczak w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
Kontrola autorytatywna (osoba):
ISNI: 0000 0001 2028 9698
VIAF: 77656683
LCCN: n82053352
BnF: 12757524r
SUDOC: 11259185X
NKC: jcu2011634798
NTA: 073667404
- WorldCat