Bolesław Konarski Spis treści Życiorys | Upamiętnienie | Ordery i odznaczenia | Przypisy |...
Ludzie Polskiego RadiaOdznaczeni Krzyżem NiepodległościOdznaczeni Krzyżem WalecznychOdznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921Oficerowie II Korpusu Polskiego w RosjiOficerowie Wojska Polskiego zamordowani w CharkowiePodpułkownicy uzbrojenia II RzeczypospolitejPolacy odznaczeni Medalem ZwycięstwaPolacy odznaczeni Orderem Palm AkademickichPolacy – oficerowie Imperium RosyjskiegoPolscy inżynierowieUczestnicy kampanii wrześniowejUrzędnicy Ministerstwa Przemysłu i Handlu (II Rzeczpospolita)Urodzeni w 1891Zmarli w 1940
2 lutego1891Warszawie1940Charkowieinżynierpodpułkowniksłużby uzbrojeniaWojska Polskiegozbrodni katyńskiejSzkołę Wawelberga i RotwandaTuluzieArmii Imperium RosyjskiegoJassachII Korpusu Polski w Rosjibitwie pod KaniowemmajoraWyższej Szkole WojennejMinisterstwie Spraw WojskowychMinisterstwa Przemysłu i Handlupodpułkownikastan spoczynkuPolskiego RadiaII wojny światowejkampanii wrześniowejagresji ZSRR na PolskęStarobielskuNKWDPiatichatkachCmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w CharkowiepułkownikaCzarnejDąb Pamięci
.mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}
| ||
 | ||
 podpułkownik uzbrojenia | ||
| Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1891 Warszawa | |
| Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 Charków | |
| Przebieg służby | ||
| Lata służby | 1921–1933, 1939–1940 | |
| Siły zbrojne | Armia Imperium Rosyjskiego II Korpus Polski w Rosji Wojsko Polskie | |
| Stanowiska | urzędnik M. S. Wojsk. | |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa (bitwa pod Kaniowem) II wojna światowa (kampania wrześniowa) | |
| Odznaczenia | ||
      | ||
Bolesław Konarski (ur. 2 lutego 1891 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – inżynier, podpułkownik służby uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Spis treści
1 Życiorys
2 Upamiętnienie
3 Ordery i odznaczenia
4 Przypisy
5 Bibliografia
Życiorys |
Urodził się jako syn Franciszka i Julii z domu Dytkowskich. Uczył się w warszawskim gimnazjum rządowym, z którego został relegowany za udział w strajku szkolnym. Ukończył Szkołę Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, Instytut Elektrotechniki w Tuluzie.
Podczas I wojny światowej w 1915 wrócił na tereny polskie i rozpoczął pracę na kolei. Został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i skierowany na tereny Rumunii w składzie oddziałów techniczno-hydraulicznych. Po wybuchu rewolucji rosyjskiej, przebywając w Jassach, był współzałożycielem związku Polaków wojskowych i zasiadł w zarządzie związku. Następnie był współtwórcą II Korpusu Polski w Rosji działając na polu reprezentacji strony polskiej wobec władz rumuńskich. Z II Korpusem odbył szlak bojowy. Po przegranej bitwie pod Kaniowem trafił do Kijowa, gdzie został kierownikiem do spraw finansowych O. W. A. (jako główny skarbnik i członek Komendy Głównej).
W Wojsku Polskim służył od 1921 do 1933. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Ukończył kurs intendentów w Wyższej Szkole Wojennej. W 1928 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Uzbrojeń z lokatą 11. Pracował w Wojskowym Centralnym Zakładzie Gospodarczym, Departamencie Intendentury, Departamencie Przemysłu Wojennego, Departamencie Uzbrojenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1928 był w dyspozycji Ministerstwa Przemysłu i Handlu. Został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1931. W 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.
Pełnił funkcję wicedyrektora Polskiego Radia.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Był osadzony w obozie w Starobielsku[1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
Upamiętnienie |
5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[3].
W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” przy Zespole Szkół w Czarnej został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Bolesława Konarskiego.
Ordery i odznaczenia |
- Krzyż Niepodległości
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Oficer Orderu Palm Akademickich (Francja)
Medal międzysojuszniczy „Médaille Interalliée” (zezwolenie Naczelnika Państwa w 1921)[4]
Przypisy |
↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 316. ISBN 83-7001-294-9.
↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
↑ LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 9 kwietnia 2014].
↑ Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)
Bibliografia |
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 239. [dostęp 14 stycznia 2015].
- Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. Bolesław Konarski. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 14 stycznia 2015].
- Bolesław Konarski. katyn-pamietam.pl. [dostęp 14 stycznia 2015].
- Bolesław Konarski – życiorys na stronie Zespołu Szkół w Czarnej. zsczarna.pl. [dostęp 14 stycznia 2015].
