Mrthfx

Nat Thonbanhla

Thonbanhla (birm. သုံးပန်လှ /θóʊɴ báɴ l̥a̰/; pol. Po Trzykroć Piękna) – 5. z 37 natów oficjalnego panteonu birmańskiego.

W niektórych legendach występuje też pod imionami Shin Htway Hla lub Ma Htwei Byu. Była młodszą z dwóch sióstr Maung Tint De (Mahagiri). Bywa też wspominana jako główna królowa u boku króla Okkalapy.

Legenda |

Jako człowiek, Thonbanhla była wiejską dziewczyną niezwykłej piękności - mówiono, że jest piękna o świcie, po południu i nocą. Gdy dowiedział się o tym król Pyain Duttabaung, zapragnął pojąć ją za żonę. Wysłał więc szlachetnie urodzonego młodzieńca by ją sprowadził. Jednak podczas wspólnej podróży młodzi zakochali się w sobie i postanowili oszukać króla. Gdy więc posłaniec przybył przed oblicze władcy okłamał go twierdząc, że choć twarz Thonbanhla jest rzeczywiście piękna, jest tak otyła, iż nie jest ona w stanie przejść przez bramy miasta^[a]. Oszukany król zapomniał wkrótce o dziewczynie żyjącej poza murami miasta. Thonbanhla wiodła tam smutne życia przeżywając żal z powodu odrzucenia i utrzymywała się z tkactwa. Urodziła ona dziewczynkę - Shin Nemi (znaną też jako Ma Hne Galay) - krwi królewskiej bądź książęcej. Gdy Thonbanhla zebrała wystarczającą ilość pieniędzy ufundowała pagodę, a następnie umarła z żalu. Jej ciało oraz krosno miały zamienić się w skałę. Po śmierci, jako nat, dołączyła do siostry i brata na górze Taung Kalat w sąsiedztwie Puppy.

Po śmierci matki Shin Nemi pocieszała się grając na hne. Miała ona po swojej śmierci zostać natem opiekuńczym małych dzieci.

Przedstawienia |

Thonbanhla przedstawiana jest w postaci kobiety uczesanej w kok, z prawą dłonią złożoną na piersi, co jest gestem wyrażającym smutek. Czasem do jej ramion przytwierdzone są królewskie godła w postaci płomieni.

Znaczenie w kulcie natów |

Chociaż moc przypisywana Thonbanhla i jej córce jest mniejsza niż innych natów z rodziny Mahagiri, odgrywają one najważniejszą rolę podczas ceremonii nat-pwe. W odróżnieniu od pozostałych członków rodziny są one zawsze przywoływane podczas tego obrzędu^[1].

Uwagi |

Przypisy |

Bibliografia |

• 
  Sarah M. Bekker. Transformation of the nats: the humanization process in the depiction of the thirty-seven Lords of Burma. „Crossroads: An Interdisciplinary Journal of Southeast Asian Studies”. 4 (1 (Special Burma Studies Issue)), 1988 (ang.). 
  


• Yves Rodrigue: Nat-Pwe. Burma's Supernatural Sub-Culture. Paul Strachan - Kiscadale, 1992. ISBN 1-870838-11-4. (ang.)

p • d • e Birmańskie naty i duchy Panteon oficjalny Thagyamin (Śakra) Mahagiri Hnamadawgyi Shwe Nabay (Naga Medaw) Thonbanhla Taungoo Mingaung Mintara Thandawgan Shwe Nawrahta Aungzwamagyi Ngazishin Aung Pinle Hsinbyushin Taungmagyi (Shin Nyo) Maungminshin (Shin Byu) Shindaw Nyaunggyin Tabinshwehti Minye Aungdin Shwe Sitthin Medaw Shwezaga Maung Po Tu Yun Bayin (Mekuti) Maung Minbyu Mandalay Bodaw Shwe Hpyin Naungdaw Shwe Hpyin Nyidaw Mintha Maungshin Htibyuhsaung Htibyuhsaung Medaw Pareinma Shin Mingaung Min Sithu Min Kyawzwa Myaukhpet Shinma Anauk Mibaya Shingon Shingwa Shin Nemi (Ma Hne Galay) Naty hinduistyczne Beikthano Byamma Maha Peinne Sandi Thiwa (Paramethwa) Thurathadi Inne naty Naty z góry Puppa Popa Medaw (Me Wunna) Koyin Maung Taungdaw Thakhinma Naty z delty Irawadi U Shin Gyi Kwin Paing Ahpo Naty z Pegu Bago Medaw (Nankaraing Medaw) Ko Aung Naing Naty Dziewięciu Miast Ko Myo Shin Pale Yin (Amay Pale) Hkuncho Hkuntha Naty Pana Białego Konia Yamma Myinbyushin Kanni Myinbyushin Shwepyay Myinbyushin Shwesitthin Myinbyushin Naty Pięciu Matek Ashay Medaw Anauk Medaw (Amay Yay Yin) Taung Medaw Myauk Medaw Amay Gyan Różne Shin Upagutta Shin Thiwali Beikthano Nat Bo Bo Gyi Thein Shin Lawka Nat Lay Kyun Maung Ma Ngwe Taung Medaw Lay Ba Mogaung Kyawzwa Pakhan U Min Gyaw Shinma Aungphyu Czterech Niebiańskich Królów Religia w Mjanmie