Alnilam Spis treści Nazwa | Charakterystyka fizyczna | Zobacz też | Przypisy | Menu...
Błękitne nadolbrzymyGwiazdozbiór OrionaGwiazdy pojedynczeGwiazdy typu widmowego BGwiazdy zmienne typu Alfa CygniObiekty BayeraPas Oriona
gwiazdgwiazdozbiorze Orionaobserwowana wielkość gwiazdowaSłońcalat świetlnychpasa Orionajęzyka arabskiegoMiędzynarodowa Unia AstronomicznaWielkość absolutnabłękitny nadolbrzymtypu widmowego B0jasność SłońcaultrafiolecieNGC 1990mas Słońcawiatr gwiazdowysyntezęczerwonego nadolbrzymaBetelgezasupernowa
| |||||||||||||||||||||
| ε Orionis | |||||||||||||||||||||
Pas Oriona - Alnilam jest środkową gwiazdą | |||||||||||||||||||||
| Dane obserwacyjne (J2000) | |||||||||||||||||||||
Gwiazdozbiór | Orion | ||||||||||||||||||||
Rektascensja | 05h 36m 12,813s[1] | ||||||||||||||||||||
Deklinacja | -01° 12′ 06,91″[1] | ||||||||||||||||||||
Paralaksa (π) | 0,00165 ± 0,00045[1]″ | ||||||||||||||||||||
| Odległość | 1340 ly 411,22[2]pc | ||||||||||||||||||||
Wielkość obserwowana | 1,69[1]m | ||||||||||||||||||||
Ruch własny (RA) | 1,44 ± 0,42[1]mas/rok | ||||||||||||||||||||
| Ruch własny (DEC) | −0,78 ± 0,19[1] mas/rok | ||||||||||||||||||||
Prędkość radialna | 27,30 ± 0,80[1] km/s | ||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
Rodzaj gwiazdy | błękitny nadolbrzym | ||||||||||||||||||||
Typ widmowy | B0 Iab[1] | ||||||||||||||||||||
Masa | ~40[3]M☉ | ||||||||||||||||||||
Promień | 30[4]R☉ | ||||||||||||||||||||
Wielkość absolutna | −6,38[2]m | ||||||||||||||||||||
Jasność | 375 000[3]L☉ | ||||||||||||||||||||
| Wiek | ~4 mln lat[3] | ||||||||||||||||||||
| Alternatywne oznaczenia | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Alnilam (Epsilon Orionis, ε Ori) – jedna z jaśniejszych gwiazd w gwiazdozbiorze Oriona (obserwowana wielkość gwiazdowa: +1,69m), odległa od Słońca o około 1340 lat świetlnych. Jest środkową gwiazdą pasa Oriona.
Spis treści
1 Nazwa
2 Charakterystyka fizyczna
3 Zobacz też
4 Przypisy
Nazwa |
Położenie w gwiazdozbiorze
Nazwa Alnilam wywodzi się z języka arabskiego. Słowo النظام an-niṭām oznacza „sznurek pereł” i jest inną nazwą pasa Oriona[3][5][6]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna w 2016 formalnie zatwierdziła użycie nazwy Alnilam dla określenia tej gwiazdy[7].
Charakterystyka fizyczna |
Gwiazda Alnilam oświetlająca mgławicę NGC 1990
Wielkość absolutna tej gwiazdy to −6,38m[2]. Jest to błękitny nadolbrzym, gwiazda należąca do typu widmowego B0. Jest bardzo gorąca i jasna, ma temperaturę 25 000 K i jasność 375 000 razy większą niż jasność Słońca, przy czym znaczna część energii jest wypromieniowywana w ultrafiolecie. Promieniowanie oświetla otaczającą mgławicę NGC 1990. Masa gwiazdy jest oceniana na podstawie jasności na około 40 mas Słońca. Jak wiele nadolbrzymów, Alnilam traci masę przez wiatr gwiazdowy uciekający z niej z prędkością do 2000 km/s, w tempie około dwóch milionowych masy Słońca na rok (20 milionów razy więcej niż Słońce). Choć ma tylko około 4 miliony lat, kończy już lub zakończył syntezę wodoru w hel w jądrze i rozpoczął przemianę w czerwonego nadolbrzyma. W tym stadium będzie jaśniejszy niż Betelgeza leżąca w tym samym gwiazdozbiorze. W przyszłości eksploduje jako supernowa[3].
Zobacz też |
- lista gwiazd w gwiazdozbiorze Oriona
- lista najjaśniejszych gwiazd w poszczególnych gwiazdozbiorach
Przypisy |
↑ abcdefgh Alnilam w bazie SIMBAD (ang.)
↑ abc Anderson E., Francis C: HIP 26311 (ang.). W: Extended Hipparcos Compilation (XHIP) [on-line]. VizieR, 2012. [dostęp 2017-12-18].
↑ abcde Jim Kaler: Alnilam (ang.). STARS. [dostęp 2017-12-18].
↑ P.A. Crowther, D.J. Lennon, N.R. Walborn. Physical parameters and wind properties of galactic early B supergiants. „Astronomy and Astrophysics”. 446 (1), s. 279–293, 2006. DOI: 10.1051/0004-6361:20053685 (ang.).
↑ Orion, the Giant, Hunter, and Warrior. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 313–314. ISBN 0-486-21079-0. (ang.)
↑ Orion, the hunter. W: Ian Ridpath: Star Tales. James Clarke & Co., 1988. ISBN 978-0-7188-2695-6.
↑ Naming Stars. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2017-11-19. [dostęp 2017-12-11].