Mrthfx

Fausto Leali
Fausto Leali (2006)
Data i miejsce urodzenia	29 października 1944 Nuvolento, Włochy
Gatunki	Pop, soul, rhythm and blues
Zawód	piosenkarz
Aktywność	od 1960 roku
Wydawnictwo	Jolly Hi-Fi Records, Rifi, Philips Records, CGD, DDD i inne
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Fausto Leali (ur. 29 października 1944 w Nuvolento, Włochy) – włoski piosenkarz, zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1989 z piosenką „Ti lascerò”, wykonaną w duecie z Anną Oxą, reprezentant Włoch podczas finału 34. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1989 z piosenką „Avrei voluto”, wykonaną wspólnie z Anną Oxą. Znany z przeboju „A chi” (1. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech w 1967 roku).

Życiorys |

Początki |

Fausto Leali urodził się w ubogiej rodzinie, jego ojciec był niezdolny do pracy. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował jako pomocnik piekarza, aby pomóc w utrzymaniu rodziny. Po pracy grywał na starej gitarze, znajdującej się na zapleczu piekarni. Z czasem został zaangażowany do gry w lokalnym zespole^[1]. W wieku zaledwie 13 lat uczestniczył w pierwszych konkursach piosenkarskich akompaniując sobie na gitarze podarowanej mu przez rodziców^[2]. Jego pierwszym nauczycielem gry na gitarze był Tullio Romano, członek zespołu Los Marcellos Ferial. Pod koniec lat 50. występował z różnymi orkiestrami pod pseudonimem Fausto Denis^[1].

Lata 60. |

W 1960 roku rozpoczął występy z zespołem Novelty^[1]. Nagrał z nim, jako pierwszy we Włoszech, piosenki The Beatles „Please Please Me” i „She Loves You”^[3], zaśpiewane w oryginalnym języku. W 1963 roku powrócił do swego prawdziwego nazwiska występując z dotychczasowym zespołem jako Fausto Leali & The Novelty w jednym z młodzieżowych klubów Mediolanu. W 1964 roku nagrał z Novelty swój pierwszy album. W 1965 roku wraz z I New Dada i Peppino di Caprim otwierał koncert The Beatles na mediolańskim welodromie Vigorelli. Potem odszedł od Novelty i rozpoczął działalność solową prezentując piosenki utrzymane w stylu soul i rhythm and blues: „La campagna in città”, „Portami tanto rose”, „Follie d’estate”, „Laura Storm”^[1].

Sukces odniósł w 1967 roku prezentując piosenkę „A chi” (włoska wersja piosenki „Hurt”, pochodzącej z 1954 roku)^[1]. Piosenka w czerwcu doszła do pozycji nr 1 na włoskiej liście przebojów^[4], a cały 1967 rok zakończyła jako numer 1 najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech^[5]. Została sprzedana w ilości niemal miliona egzemplarzy, a do dziś w blisko 6 milionach egzemplarzy na całym świecie^[a], pozostając największym przebojem Fausta Leali, a zarazem ważnym utworem w historii włoskiej muzyki rozrywkowej^[2].

Kolejny sukces Fausto Leali odniósł w 1968 roku z piosenką „Deborah” (napisaną przez Vito Pallaviciniego i Paola Conte) i utrzymaną w stylu rhythm and blues, który dotarł do Włoch pod koniec lat 60. Piosenkę Fausto Leali zaprezentował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w parze z jednym z idoli rhythm and bluesa, Wilsonem Pickettem; piosenka doszła do finału konkursu, uplasowała się wysoko na listach sprzedaży (osiągając w lutym 3. miejsce), a miarą jej popularności był fakt, iż wielu rodziców dało imię Deborah swym nowo narodzonym córkom (tak postąpił również sam Leali, gdy urodziła się jego córka)^[6].
Po ślubie z byłą członkinią Clan Celentano, Mileną Cantù, Leali uplasował na szczycie klasyfikacji wersję „Angeli neri” (1968), która przyniosła mu określenie „biały Murzyn o głosie szorstkim i potężnym”. W tym samym roku wydał albumy Il negro bianco i Un attimo di blu. W 1969 roku brał udział w Festiwalu w San Remo z piosenką „Un’ora fa”^[1].

Lata 70. |

W pierwszej połowie lat 70. Fausto Leali odnotował spadek popularności, ponieważ publiczność zwróciła się w stronę młodych kompozytorów. Po kilku niepowodzeniach (albumy Hippy i America, oba z 1971 roku, singiel „La bandiera di sole” z 1973 i album Amore dolce, amore amaro, amore mio zaczął odzyskiwać popularność w drugiej połowie lat 70. i na początku 80. Wyrazem tego były piosenki „Io camminerò” (wylansowana przez Umberta Tozziego w 1976 roku), „Vierno” (klasyk piosenki neapolitańskiej) i „Malafemmena” (słynna piosenka Totò). W 1977 roku wydał album Lealopol, zawierający kilka klasycznych piosenek neapolitańskich, zaśpiewanych w stylu soul.

Lata 80. |

Kolejne lata upłynęły artyście pod znakiem niepowodzeń, przerwanych singlem z piosenką „Via di qui”, którą zaśpiewał w duecie z Miną^[1]. W 1987 roku wystąpił na Festiwalu w San Remo, zajmując 4. miejsce z piosenką „Io amo”; w kolejnym roku był 5. z piosenką „Mi manchi”. W 1989 roku odniósł na Festiwalu w San Remo zwycięstwo wykonując w duecie z Anną Oxą piosenkę „Ti lascerò”^[7]. W tym samym roku podczas finału 34. Konkursu Piosenki Eurowizji artysta wspólnie z Anną Oxą wykonał piosenkę „Avrei voluto” (autorzy: Franco Fasano - Franco Ciani - Franco Berlincioni), która zdobyła 56 punktów zajmując 9. miejsce^[8].

Lata 90. |

Lata 90 upłynęły Faustowi Leali pod znakiem kolejnych albumów: Saremo promossi (1992), Saremo promossi 2 (1994), Non solo blues (1996), Non solo blues 2 (Non ami che me) (1997), LealiLive (1999), Universo secondo me… io ti amo (2000)^[1].

XXI wiek |

Na początku 2002 roku wystąpił na Festiwalu w San Remo prezentując w parze z Luisą Corną piosenkę „Ora che ho bisogno di te”. W 2003 ponownie uczestniczył w Festiwalu, tym razem z piosenką „Eri tu”, która stała się sukcesem komercyjnym osiągając status platynowej płyty^[9]. Napisał, wspólnie z dziennikarzem Massimo Pogginim, autobiografię Notti piene di stelle, wydaną w 2014 roku przez wydawnictwo Rizzoli^[3].

Uwagi |

Przypisy |

Linki zewnętrzne |

• 
  Fausto Leali w bazie IMDb (ang.)
  


• 
  Fausto Leali na Discogs (ang.)
  

p • d • e Reprezentanci Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 1956–1959 Franca Raimondi / Tonina Torrielli Nunzio Gallo Domenico Modugno Domenico Modugno 1960–1969 Renato Rascel Betty Curtis Claudio Villa Emilio Pericoli Gigliola Cinquetti Bobby Solo Domenico Modugno Claudio Villa Sergio Endrigo Iva Zanicchi 1970–1979 Gianni Morandi Massimo Ranieri Nicola Di Bari Massimo Ranieri Gigliola Cinquetti Wess & Dori Ghezzi Al Bano & Romina Power Mia Martini Ricchi e Poveri Matia Bazar 1980–1989 Alan Sorrenti od 1981 do 1982 Riccardo Fogli Alice & Battiato Al Bano & Romina Power 1986 Umberto Tozzi & Raf Luca Barbarossa Anna Oxa & Fausto Leali 1990–1999 Toto Cutugno Peppino di Capri Mia Martini Enrico Ruggeri od 1994 do 1996 Jalisse od 1998 do 1999 2000–2009 od 2000 do 2009 2010–2019 2010 Raphael Gualazzi Nina Zilli Marco Mengoni Emma Il Volo Francesca Michielin Francesco Gabbani Ermal Meta & Fabrizio Moro Mahmood