Muchomor brązowooliwkowy Spis treści Systematyka i nazewnictwo | Morfologia | Występowanie i siedlisko...
MuchomorowateGrzyby trująceMykobiota Polski
gatunekgrzybówrodzinymuchomorowatychIndex FungorumtaksonMarcel BonFrieder GrögerSynonimy łacińskieWładysław WojewodaosłonypochwąZarodnikiBabiogórskim PNGrzyb mikoryzowygrzybem trującymgrzyba niejadalnego
| ||
 | ||
Systematyka | ||
Domena | eukarionty | |
Królestwo | grzyby | |
Typ | podstawczaki | |
Klasa | pieczarniaki | |
Rząd | pieczarkowce | |
Rodzina | muchomorowate | |
Rodzaj | muchomor | |
Gatunek | muchomor brązowooliwkowy | |
Nazwa systematyczna | ||
Amanita submembranacea (Bon) Gröger Boletus 3(2): 27 (1979) | ||
Kapelusz silnie prążkowany
Muchomor brązowooliwkowy (Amanita submembranacea (Bon) Gröger) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae)[1].
Spis treści
1 Systematyka i nazewnictwo
2 Morfologia
3 Występowanie i siedlisko
4 Znaczenie
5 Przypisy
Systematyka i nazewnictwo |
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi [1].
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1975 r. Marcel Bon nadając mu nazwę Amanitopsis submembranacea. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1979 r. Frieder Gröger, przenosząc go do rodzaju Amanita[1].
Synonimy łacińskie:[2].
Amanita submembranacea var. bispora D.A. Reid 1987
Amanita submembranacea var. griseoargentata Contu 1986
Amanita submembranacea var. griseoargentea Contu 1986
Amanita submembranacea (Bon) Gröger 1979 var. submembranacea
Amanitopsis submembranacea Bon 1975
Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 2003 r[3].
Morfologia |
- Kapelusz
Średnica 4-8 cm, za młodu jajowato-dzwonkowaty, później łukowaty, na koniec płaski z niewielkim, tępym garbem. Brzegi ostre i prążkowane, u starszych okazów żłobione. Powierzchnia gładka w barwie od oliwkowobrązowej do szarobrązowej, lub żółta do czerwonobrązowej. Na środku znajduje się zazwyczaj duży szarobiały płat będący resztką osłony[4].
- Blaszki
Wolne i szerokie, początkowo białe, później kremowe[4].
- Trzon
Wysokość 5-11 cm, grubość do 1,2 cm, pusty i kruchy, walcowaty, dołem grubszy. Powierzchnia w kolorze kapelusza, w dolnej części pokryta białymi płatkami. Podstawa otoczona błoniastą pochwą, początkowo białą, później szarawą[4].
- Miąższ
Biały, bez zapachu. Smak lekko orzechowy[4].
- Wysyp zarodników
Biały. Zarodniki kuliste lub zbliżone do kulistego, o rozmiarach 10-14 μm[5].
Występowanie i siedlisko |
Występuje w większości krajów Europy, ale jest rzadki[5]. W 1992 r. znaleziono go także na Alasce[6]. W Polsce częstość występowania i rozprzestrzenienie nie są znane. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. podano tylko jedno stanowisko (w Babiogórskim PN)[3].
Rośnie głównie w górskich lasach iglastych. Rośnie na kwaśnych glebach pod świerkami, jodłami, sosnami i modrzewiami[4]. W Polsce rozprzestrzenienie nie jest znane[4].
Znaczenie |
Grzyb mikoryzowy[3]. Według niektórych źródeł jest grzybem trującym[4], według innych uważany jest za grzyba niejadalnego, jednak nie był nigdy poddany dokładnym badaniom[4][7].
Przypisy |
↑ abc Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
↑ Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-20].
↑ abc Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
↑ abcdefgh Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
↑ ab Amanita submembranacea (Bon) Gröger. [dostęp 2013-09-22].
↑ Discover Life Maps. [dostęp 2015-12-16].
↑ EwaldE. Gerhardt EwaldE., Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, StefanS. Łukomski (tłum.), Warszawa: Klub dla Ciebie – Bauer-Weltbild Media, 2006, s. 480, ISBN 83-7404-513-2, OCLC 836313700 .
